Овој текст е коментар и ги изнесува ставовите на авторот — тие не мора да се поклопуваат со уредничката политика на ЕкополМК. Бројките зборуваат самите за себе: додека јавниот долг се упатува кон 12 милијарди евра, граѓаните чекаат минимална плата од 600 евра чие зголемување постојано се одложува. Во период кога трошоците за едно домаќинство растат побрзо од платите — за околу 9.000 денари наспроти зголемување на минималната плата од само 3.500 денари во изминатите две години — прашањето не е дали државата може да се задолжи. Таа веќе го прави тоа, во милијарди евра годишно. Прашањето е за кого се трошат тие пари.
Ако Владата најде начин да обезбеди 950 милиони евра преку нова еврообврзница за сервисирање на долгот, а истовремено тврди дека нема простор да ја зголеми минималната плата до 600 евра, тоа отвара легитимно прашање за приоритетите. Растот на бруто-домашниот производ и макроекономската стабилност значат малку за работникот чија плата не го следи растот на цените. Доколку задолжувањето продолжи со овој темпо, одложувањето на прашањето за минималната плата само го продлабочува јазот меѓу декларативните ветувања и реалната куповна моќ на граѓаните.
